Αυτή την Ευρώπη θέλουμε;

Χρόνος ανάγνωσης ⏰ 3 λεπτά

Γράφει η Σοφία Λαλιωτίτη

«Επιλέξτε το μέλλον σας». Με το σύνθημα αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να κινητοποιήσει τους Ευρωπαίους πολίτες να προσέλθουν στις κάλπες για να εκλέξουν το νέο ευρωκοινοβούλιο της επόμενης πενταετίας.

Τα νούμερα της αποχής από την εκλογική διαδικασία έχει «τρομάξει» την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ή έτσι τουλάχιστον αφήνουν να εννοηθεί οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

Το 1979 όταν για πρώτη φορά ψήφισαν οι πολίτες των τότε Κρατών – μελών της πάλαι ποτέ ΕΟΚ, η αποχή είχε φθάσει στο 38%. Από τότε σε κάθε εκλογική διαδικασία, το ποσοστό της αποχής αύξανε διαρκώς για να φτάσει στις τελευταίες ευρωεκλογές του 2014, στο ποσοστό ρεκόρ του 57,4%.

Τι συμβαίνει; Γιατί οι Ευρωπαίοι δεν συμμετέχουν στα κοινά της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Είναι θυμωμένοι; Είναι αδιάφοροι; Φοβούνται;

 

Πόσες εν τέλει αναγνώσεις έχει αυτή η αποχή;

Κατά την επικρατούσα άποψη οι Ευρωπαίοι φοβούνται την άνευ ελέγχου είσοδο παράτυπων μεταναστών από την Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, κάτι που φέρνει τα ακροδεξιά κινήματα στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων, ξυπνώντας μνήμες που προκαλούν τρόμο.

Επίσης, οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται να ανησυχούν και να φοβούνται την ανεξέλεγκτη δράση των αγορών και το πως αυτή επηρεάζει τις ζωές τους. Η περίπτωση της κρίσης στην Ελλάδα και το πόσο ανέτοιμη ήταν η Ευρώπη Ένωση να την διαχειριστεί, είναι το πλέον χτυπητό παράδειγμα.

Την ίδια ώρα, οι Ευρωπαίοι των κρατών – μελών του Νότου νιώθουν περισσότερο ευάλωτοι σε σχέση με τους Ευρωπαίους των κρατών – μελών του Βορρά.

Όλο αυτό το κράμα ανησυχιών, αμφισβητήσεων, παρεξηγήσεων, δυσπιστίας, μας οδηγεί σε έναν ισχυρό Ευρωσκεπτικισμό κύριος εκφραστής του οποίου είναι μεν η Μεγάλη Βρετανία, αλλά σιγά-σιγά προσχωρούν σε αυτόν και άλλα κράτη, όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία.

Στις αρχές του μήνα και καθώς είχαμε εισέλθει στην τελική ευθεία των ευρωεκλογών ξέσπασε μια κρίση στις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Πολωνίας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατηγόρησε την κυβέρνηση της Πολωνίας για έλλειμμα δημοκρατίας στην χώρα, ενώ ο Πρόεδρος της Πολωνίας Άντρζεϊ Ντούντα ανταπαντώντας στις Βρυξέλλες, υπογράμμισε πως αν υπάρχει κάτι που έχει έλλειμμα δημοκρατίας, αυτό δεν είναι άλλο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Φέρνοντας ως παράδειγμα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το οποίο –κατά τη γνώμη του– αν και θα έπρεπε να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις ευρωπαϊκές αποφάσεις, έχει καταλήξει σε ένα διακοσμητικό όργανο χωρίς καμιά πραγματική εξουσία.

Τα σενάρια για ένα Polexit πήραν φωτιά με τον Ζαν Κλωντ Γιούνκερ να σπεύδει να δηλώσει πως δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να αποχωρήσει η Πολωνία από την Ε.Ε. ακόμη και αν επανακλεγεί στις ευρωεκλογές το πολωνικό κόμμα “Νόμος και Δικαιοσύνη” που εκφράζει και τον έντονο Ευρωσκεπτικισμό που επικρατεί στη χώρα.

Αυτό που δήλωσε όμως ο Πολωνός Πρόεδρος, είτε με αυτό τον τρόπο, είτε με κάποιον άλλον παρεμφερή, βρίσκεται στο μυαλό μιας ισχυρής πλειοψηφίας ευρωπαίων πολιτών που δεν πάνε στις κάλπες να ψηφίσουν, θεωρώντας ότι είναι ανώφελο. μιας και εν τέλει, αυτοί που κυβερνούν στις Βρυξέλλες είναι οι γραφειοκράτες που έχουν δικές τους ατζέντες.

Ο Ευρωσκεπτικισμός όμως είναι ένας Ιανός. Έχει δύο πρόσωπα.

Αρκετά πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη κυριολεκτικά στήριξαν πάνω του την ύπαρξη τους.

Τον χρησιμοποίησαν ως όχημα για να καταλάβουν την εξουσία και όταν πλέον την κατέλαβαν, τον διέγραψαν από την συνθηματολογία τους και συνεργάστηκαν με τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Τον ξαναθυμήθηκαν δε, ενόψει τον εκλογών.

Αυτή την Ευρώπη θέλουμε; Αναρωτιόνταν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας και φυσικά η απάντηση δεν ήταν άλλη από το ΟΧΙ. Δεν θέλουμε αυτή την Ευρώπη.

Αλλά θυμόμαστε όλοι μας τι απέγινε το ΟΧΙ.

Το ερώτημα όμως παραμένει: Αυτή την Ευρώπη θέλουμε;