Από την ελπίδα στην λεπίδα – Οι ψηφοφόροι γύρισαν την πλάτη τους στην κάλπη

Χρόνος ανάγνωσης ⏰ 4 λεπτά

Γράφει ο δημοσιογράφος Γιώργος Κιβωτός

Λένε πώς τα πάντα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Οι λάτρες της στατιστικής διαφωνούν. Υποστηρίζουν ότι τα πάντα είναι αριθμοί. Σε μιά χώρα που το 42% των ψηφοφόρων (και σε πολλούς νομούς φλέρταρε με παραπάνω ποσοστά) , γύρισε την πλάτη του στην κάλπη, πανηγυρίζουν οι μεν για μια “μεγάλη” νίκη, ρίχνουν το μπαλάκι οι δε στον λαό για “νωπή” εντολή.

Κανείς τους δεν τολμάει να δει την αλήθεια κατάμουτρα: ότι δηλαδή ο μεγάλος νικητής των εκλογών, ήταν η αποχή.

Σε μιά χώρα όπως στην Ελλάδα, διόλου δεν φαίνεται να μας προβληματίζει, το γεγονός πως η ΜέΡΑ 25 βρίσκεται ανάμεσα στους νικητές, ζητώντας μια άλλη Ευρώπη.

Ποιός; Το κόμμα ο ιδρυτής του οποίου ΓιάΝΝης (λυπάμαι αλλά δεν θα αλλάξω τώρα στα γεράματα την ορθογραφία μου) Βαρουφάκης, εξέφρασε μέρος της ευρωσκεπτικιστικής μερίδας των Ελλήνων και λίγο έλειψε να μας βγάλει εκτός Ευρωζώνης και να κάνει τη χρεωκοπία από θεωρία, πράξη…

Μέσα στους μεγάλους χαμένους αντίστοιχα: Το μόνο κόμμα που ξεκάθαρα πήρε θέση υπέρ της Μακεδονίας, αυτό της Ένωσης Κεντρώων (να τα λέμε όλα…). Όλα γίνονται, σε μια χώρα που ακόμα και η ψήφος διαμαρτυρίας, ευτελίστηκε σε τέτοιο βαθμό, που μέσα στους νικητές, είναι ο Κυριάκος Βελόπουλος, που μέχρι πρότινος πούλαγε μέσω tele-marketing, χειρόγραφους πάπυρους του Ιησού Χριστού.

Μάλιστα κάποιοι εκεί ψηλά στα βόρεια σύνορά μας, φρόντισαν να μας θυμίσουν με τον πλέον ηχηρό τρόπο το… “Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ…” καθώς ο ακριτικός νομός της Ροδόπης, κοιτάζει κατάματα προς ανατολάς, την ώρα που εμείς “αλληθωρίζουμε” (άλλοι υπό την μέθη της νίκης κι άλλοι υπό το σαράκι της εσωστρέφειας…).

Όσο για την νίκη της Νέας Δημοκρατίας, με τον τρόπο που αυτή έλαβε χώρα, σημαίνει επιστροφή στον δικομματισμό, στην πόλωση και στην διαγραφή από το πολιτικό τοπίο της χώρας των μικρών κομμάτων.

Εκεί εστιάζεται και ο προβληματισμός μου, σχετικά με το κατά πόσον “έχασε” ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.  Μιά ματιά στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του 2014, αρκεί για να διαπιστώσει κανείς πως πρώτο κόμμα ήταν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α με 26,52% και δεύτερη η Ν.Δ. με ποσοστό που άγγιξε το 23%.

Εχθές η Ν.Δ. έφτασε το 33% σχεδόν 10% παραπάνω. Αθροιστικά, τα ποσοστά των τριών μικρότερων κομμάτων (“Ποτάμι”, Ένωση Κεντρώων και Ανεξάρτητοι Έλληνες) της δίνουν ένα 10% με το οποίο σήμερα φιγουράρει ως νικήτρια.

Αντίστοιχα, στις εθνικές εκλογές του 2015, το ποσοστό της ήταν 28,10%, αυξήθηκε δηλαδή κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες.

Σε μιά 4ετία που προστέθηκε στις πλάτες του λαού ένα ακόμη απεχθές μνημόνιο, γεμάτη από μαρτυρικές θυσίες, σημαδεμένη από την παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας, μια τετραετία γεμάτη από γκάφες, ολισθήματα, απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων δια της οδού της σιωπής και τόσα άλλα και το κόμμα που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, να κρατιέται στο23% (σημ. χωρίς να έχει φτάσει την συσπείρωση που θα περίμενε) θα έπρεπε μάλλον να προβληματίζει τη Ν.Δ.

Αντί να την κάνει να νιώθει το ρεύμα του νικητή ως “αέρα” στα φτερά της. Ωστόσο η εκλογή Μπακογιάννη, δεν αφήνει τέτοια περιθώρια, καθώς η “οικογένεια” συνεχίζει την παράδοση με μιά νέα γενιά πολιτικών.

Σε μία χώρα που η εκλογολαγνεία, αποτελεί εθνικό σπορ και που εδώ και μισό αιώνα ποτέ δεν έχουν γίνει εκλογές “στην ώρα τους”, το να περιμένουμε μιά κάποια ωριμότητα από τον μέσο ψηφοφόρο, θα αποτελούσε μάλλον ένα κακόγουστο αστείο.

Ένας λαός που επανεκλέγει Μπέο από την πρώτη Κυριακή και ο ανύπαρκτος -σε επίπεδο έργου- όλα αυτά τα χρόνια της θητείας του, Γιάννης Μώραλης, γίνεται δεκτός με γηπεδική ατμόσφαιρα (ενώ περιόδευε τις γειτονιές του Πειραιά με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, Βαγγέλη Μαρινάκη), δεν μπορεί να αναζητά άλλοθι για την κατάντια του.

Υπό αυτές τις συνθήκες, στην Ελλάδα, η ίδια η ελπίδα, πήρε ανά χείρας τη γομολάστιχα και σβήστηκε μόνη της από τα λεξικά μας. Όχι όμως κι από την καθημερινή μας ζωή. Εκεί απλά μας μιμήθηκε: οπισθοδρόμησε κι αυτή όπως συνηθίζουμε να κάνουμε κι εμείς κι άφησε το “λάμδα” να προηγηθεί του “έψιλον” και να μετατραπεί από ελπίδα σε… λεπίδα!

Η ελπίδα σ’ αυτόν τον τόπο, δεν πεθαίνει πλέον τελευταία. Πέθανε προ καιρού κι έχει γίνει πλέον ΛΕΠΙΔΑ και είναι θέμα χρόνου πότε θα πέσει στα κεφάλια μας.