Ο ρεαλισμός του Αλέξη Τσίπρα

Χρόνος ανάγνωσης ⏰ 4 λεπτά

Γράφει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Τερζής

Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012 η ΝΔ υπέστη μια απ’ τις μεγαλύτερες ήττες της ιστορίας της. Παρά το γεγονός ότι πήρε την πρωτιά είδε το ποσοστό της να καταποντίζεται κατά 14,62 μονάδες και να φτάνει στο 18,85%. Μια σχετικά παρόμοια κατάσταση βίωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στις 26 Μαΐου του 2019 όπου σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2015 (Σεπτέμβριος) έχασε κάτι παραπάνω από 10 μονάδες.

Το κυβερνητικό επιχείρημα εδώ είναι πως πρόκειται περί άνισων συγκρίσεων (ποσοστά ευρωεκλογών με βουλευτικές). Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι στις 7 Ιουλίου το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό και πως μόνο τότε μπορούν να βγουν ουσιαστικά συγκριτικά αποτελέσματα. Αυτό μένει να το δούμε.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν στη Ν.Δ. του 2012 και να δούμε πως διαχειρίστηκε ο τότε αρχηγός της Αντώνης Σαμαράς τη βαριά ήττα. Κυρίως να δούμε, πως κατάφερε να συσπειρώσει τον κόσμο μέσα σε ένα μήνα, ώστε να φτάσουμε στο σημείο η ΝΔ να πάρει το 29% των ψήφων (10,2 μονάδες η άνοδος) και εν συνεχεία μέσω των διερευνητικών εντολών να κυβερνήσει σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ.

Εν πρώτοις, χρησιμοποιήθηκε έντεχνα ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» μιας και τότε ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν ακόμα στην έντονη αντιμνημονιακή ρητορεία. Ταυτόχρονα, και μέσα σε λίγους μήνες ο Αντώνης Σαμαράς είχε κάνει μια τεράστια κωλοτούμπα και από αντιμνημονιακός είχε αρχίσει να… συμμορφώνεται. Τον Μάιο 2012, σε προεκλογική ομιλία στην Άρτα, είπε: «Εξακολουθώ και λέω ότι (το Μνημόνιο) είναι λάθος συνταγή». Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς και αφού είχε γίνει πρωθυπουργός, ένας Γερμανός δημοσιογράφος τον ρωτά στο Βερολίνο για την αντιμνημονιακή του ρητορική και απαντά: «Ουδείς αναμάρτητος».

Πέραν του «κομμουνιστικού κινδύνου», που αποτελούσε και αποτελεί αγαπημένο του επιχείρημα το οποίο χρησιμοποιεί σε κάθε ευκαιρία, έκανε ένα κάλεσμα στην βαριά τραυματισμένη Ν.Δ. (τραυματισμένη από διαρροές ψήφων σε ΑΝΕΛΛ, Χρυσή Αυγή κ.λπ.) και κυρίως επανάφερε στη συντηρητική παράταξη τη Ντόρα Μπακογιάννη την οποία ο ίδιος είχε διαγράψει επειδή είχε ψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο! Να σημειωθεί εδώ ότι στις εκλογές του Μαΐου του 2012 η κ. Μπακογιάννη με τη «Δημοκρατική Συμμαχία» είχε πάρει ποσοστό 2,55%.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί η Ιστορία φαίνεται πως επαναλαμβάνεται εδώ από την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Ενός ΣΥΡΙΖΑ βαριά τραυματισμένου ο οποίος, όπως η Ν.Δ. του 2012, καλείται να μαζέψει τα κομμάτια του και να δώσει τη μάχη.

Εδώ λοιπόν υπάρχουν δύο σενάρια. Το πρώτο είναι να καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να πετύχει τη μεγάλη ανατροπή. Σχεδόν ακατόρθωτο. Το δεύτερο είναι να πάει πιο πάνω από το 24% που πήρε στις ευρωεκλογές, όσο το δυνατόν πιο ψηλά και ας χάσει τη μάχη της κάλπης. Είναι το πιο ρεαλιστικό και αποτελεί τη βάση για το μέλλον. Αυτό το γνωρίζει καλά ο Αλέξης Τσίπρας, όπως επίσης γνωρίζει το ίδιο καλά πως για να το καταφέρει αυτό πρέπει να συσπειρώσει στον ΣΥΡΙΖΑ έναν ευρύτερο πόλο δυνάμεων, «προοδευτικών» όπως συνηθίζει να λέει και όχι μόνο αριστερών ή κεντροαριστερών καταβολών.

Αυτό, για να είμαστε ειλικρινείς, ενοχλεί πολλούς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Στελέχη που έδιναν μάχες όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν ακόμα στο 4%. Όμως, είναι άλλο πράγμα να βρίσκεσαι στο 4% κι άλλο πράγμα να είσαι κόμμα εξουσίας και ο βασικός αντιπολιτευτικός πόλος της συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα. Εκεί θα αναγκαστείς εκ των πραγμάτων να προβείς σε συμμαχίες που θα σου δώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα ποσοστά.

Μιλώντας με κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται κανείς πως ένας από τους λόγους της ήττας ήταν το γεγονός ότι το κόμμα, από το 2015 και μετά δεν κατάφερε να στήσει έναν «μηχανισμό» παραγωγής στελεχών. Στελεχών που προέρχονται από την κοινωνία και από παραγωγικές δυνάμεις. Με απλά λόγια έχασε την επαφή του με αυτήν. Σε ένα μήνα αυτή η σχέση εννοείται πως δεν μπορεί να χτιστεί. Θέλει χρόνο και κόπο.

Στο πλαίσιο αυτό, αν δει κανείς τις λίστες των ψηφοδελτίων του ΣΥΡΙΖΑ, θα βρει μέσα πολλούς «μη αριστερούς». Θα βρει πολλά άτομα που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, την ΔΗΜΑΡ, άτομα που έχουν περάσει από το Ποτάμι, θα βρει και υποψηφίους πρώην βουλευτές των ΑΝΕΛΛ. Δυστυχώς η ευτυχώς κάπως έτσι διατηρείς ένα πολιτικό σχηματισμό σε υψηλά ποσοστά. Εκτός κι αν κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν ότι το 38% του κόσμου που τους ψήφισε τον Ιανουάριο του 2015, το 35% που τους ψήφισε τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς ή ακόμα και το 23,8% που τους ψήφισε πριν από ένα μήνα, διέπεται από τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς, ξημεροβραδιάζεται διαβάζοντας το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ή πηγαίνει κάθε χρόνο για προσκύνημα στο Μαυσωλείο του Λένιν.

Αν το πιστεύουν αυτό και πορευτούν με αυτό, τότε η επιστροφή στο 4% είναι απίστευτα κοντά. Ο Αλέξης Τσίπρας, ευτυχώς, δεν έχει αυτή την άποψη.