Από το Brain drain στο Βrain gain: Θα σηκώσουν ξανά την Ελλάδα

Χρόνος ανάγνωσης ⏰ 4 λεπτά

Του Νίκου Τ. Παγώνη
ntplinos@gmail.com

Η κρίση που αντιμετώπισε η Ελλάδα χρόνια τώρα έχει πολλές επιπτώσεις. Από την πτωχοποίηση ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, στην κρίση αξιών, στη διαπίστωση της χαμηλής παραγωγικότητας, στη μαζική μετανάστευση ενός μεγάλου μέρους της νεανικής “αφρόκρεμας” της κοινωνίας.

Νέα παιδιά με πτυχία και δεξιότητες έχουν πάρει το δρόμο προς τα ξένα, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, αποψιλώνοντας, όμως, έτσι τον τόπο τους από εκείνο το δυναμικό και δημιουργικό στοιχείο που θα “σήκωνε” την Ελλάδα στα ύψη που της αναλογούν.

Υπάρχουν, όμως, κι εκείνοι που αντιστέκονται στις σειρήνες της ξένης. Παραμένουν στον τόπο τους και είτε με τη σκληρή δουλειά τους, είτε με την πρωτοπορία τους και την εφευρετικότητά τους κάνουν το παν να καλυτερέψουν τη ζωή τους και όχι μόνο.

Η Ειρήνη είναι μια νέα κοπέλα, μητέρα τριών αγοριών, υπεύθυνη ενός μικρού, αλλά θαυμάσιου ξενοδοχείου σε μία πανέμορφη παραλία της Βορείου Ευβοίας, το Πήλι. Μικροκαμωμένη, σπιρτόζα, πρόσχαρη, συνεχώς χαμογελαστή, μ’ ένα πανέμορφο πρόσωπο, θυμίζει μέλισσα που αδιάκοπα βουίζει, τρέχοντας πάνω κάτω με μία απίστευτη ενέργεια, να εξυπηρετήσει, να σερβίρει, να φροντίσει, να προσφέρει φιλοξενία υψηλών προδιαγραφών.

Κι αυτή την πρόσχαρη δυναμικότητα και ενέργεια τη μεταδίδει και στους υπόλοιπους συνεργάτες της, δημιουργώντας έτσι μια ευχάριστη ατμόσφαιρα που γοητεύει τους πελάτες του ξενοδοχείου και ενεργεί ως θετικός παράγοντας στις εντυπώσεις που παίρνουν μαζί τους οι ξένοι επισκέπτες στη χώρα μας.

Η ιστορία της Ειρήνης δεν είναι η συνηθισμένη στελέχους ξενοδοχειακής μονάδας. Η Ειρήνη δεν σπούδασε τουριστικά επαγγέλματα ή διεύθυνση ξενοδοχείου. Αντίθετα, σπούδασε μικροβιολόγος, εργάστηκε ως στέλεχος σε μεγάλη μονάδα παραγωγής τυποποιημένων τροφών και παρ’ όλες  τις εξαγωγικές δραστηριότητες της εταιρίας, η κρίση την κατέστησε άνεργη. Αυτή και τον σύζυγο της. Μητέρα με τρία παιδιά αγωνίστηκε, μαζί με τον άντρα της, να τα καταφέρει και τελικά, αντιμετωπίζοντας τα σύνηθες αδιέξοδα, αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στη Νέα Ζηλανδία.

Υπέβαλαν τα χαρτιά τους, πέρασαν όλες τις δοκιμασίες και όταν τελικά πήραν τη βίζα στο χέρι, η Ειρήνη έκανε πίσω. «Στην Ελλάδα έρχονται μετανάστες απ’ αλλού και τα καταφέρνουν, κι εγώ θα πάω μετανάστρια στα ξένα; Επ ουδενί  λόγω!» ήταν η αντίδρασή της. Με θάρρος και αποφασιστικότητα σκέφτηκε το πικρό ψωμί της ξενιτιάς, τον τόπο που θα άφηνε πίσω της, τα παιδιά της που θα μεγάλωναν σε ξένη γη, τους γονείς, τους συγγενείς και τους φίλους.

Πεισμάτωσε, έσφιξε τα δόντια και ρίχτηκε στην αναζήτηση  τρόπου επιβίωσης. Δεν το ‘βαλε κάτω και όταν μια δουλειά εμφανίστηκε δεν έκανε πίσω.

«Καμαριέρα θα γίνεις; Άδικα σε σπούδασα; Επιστήμων πράγμα θα καθαρίζεις δωμάτια άλλων;» ήταν το παράπονο της μάνας της. Δικαιολογημένο το συναίσθημα της μητέρας που βλέπει το παιδί της να χάνει το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια του, αλλά η Ειρήνη δεν πτοήθηκε εύκολα. Καμαριέρα; καμαριέρα. «Η δουλειά δεν είναι ντροπή» είπε και βάλθηκε να γίνει η καλύτερη καμαριέρα που είχε περάσει από το ξενοδοχείο. Και τα κατάφερε.

Πρόσθεσε στη χειρωνακτική δουλειά την επιστημονική μεθοδολογία που είχε διδαχτεί και μετά από ένα χρόνο εξελίχθηκε σε υπεύθυνη διαχείρισης φροντίδας των δωματίων του ξενοδοχείου. Μια εμπειρία και γνώση που βοήθησε να εξασφαλίσει τη σημερινή της θέση. Ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα γνωστή της ιδιοκτήτριας ξενοδοχείου ανέλαβε υπεύθυνη λειτουργίας του.

Και σ’ αυτή τη νέα της θέση εφήρμοσε την άσχετη μεν, χρήσιμη δε, επιστημονική της κατάρτιση.

Αντιμετώπισε τους υφισταμένους της με καλοσύνη και κατανόηση, κατέρριψε τις συνηθισμένες αποστάσεις, ανασκουμπώθηκε η ίδια και δημιούργησε μια αποτελεσματική ομάδα συνεργατών που αντιμετωπίζουν τη δουλειά τους χαρούμενα και δημιουργικά, χτίζοντας  έτσι, ένα ευχάριστο και αποδοτικό περιβάλλον που εκτιμάται αφάνταστα από τους  πελάτες του ξενοδοχείου.

Δεν ξέρω αν η Ειρήνη είναι τυπικό παράδειγμα νέου ανθρώπου που αγωνίζεται να ορθοποδήσει, αν και δεν το νομίζω. Τα παραδείγματα που συχνά παρουσιάζονται είναι εκείνα των μορφωμένων παιδιών που είτε φεύγουν είτε μαραζώνουν στις καφετέριες ροκανίζοντας το εισόδημα των γονιών τους αναμένοντας την καλή δουλειά που θα έλθει και δεν έρχεται.

Σίγουρα, η Ειρήνη δεν θα είναι η μόνη που έκανε την ανάγκη φιλοτιμία και άλλαξε πλεύση.

Οπωσδήποτε, θα υπάρχουν και πολλοί άλλοι. Που με διαφόρους τρόπους δημιουργούν και προσφέρουν τόσο στις οικογένειες τους όσο και στο κοινωνικό σύνολο. Την Ειρήνη όμως γνώρισα και εντυπωσιάστηκα. Και εντυπωσιάστηκα, γιατί είδα τη μαχητική φυσιογνωμία του Έλληνα. Το πείσμα του, τη δυναμικότητά του, την ικανότητα να ανταπεξέρχεται σε αντίξοες καταστάσεις. Να αντλεί δύναμη από τις κακοτοπιές, να πολεμά και να βγαίνει νικητής. Και νικητής η Ειρήνη είναι. Την έχασε η Νέα Ζηλανδία και την κέρδισε, ξανά, η Ελλάδα.

Και η Ελλάδα κέρδισε γιατί δεν έχασε τη νιότη της, δεν αποχωρίστηκε τα δημιουργικά παιδιά της, δεν αιμορράγησε ξανά, δεν πλούτισε με τα σπλάχνα της άλλη γη κι άλλα μέρη.

Νέοι άνθρωποι σαν την Ειρήνη που αποφασίζουν να μείνουν και να το παλέψουν, θα σηκώσουν ξανά την Ελλάδα.

Και σε όλα αυτά τα νέα παιδιά που κρατάνε πάλι Θερμοπύλες, υποκλίνομαι.