Γιατί πρέπει να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο

Χρόνος ανάγνωσης ⏰ 2 λεπτά

Της Σοφίας Λαλιωτίτη

Για πρώτη φορά εμφανίζεται η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, συμφιλιωμένη με την ιδέα να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο που προωθεί άμεσα η νέα κυβέρνηση.

Αυτό το «επιτέλους!» ακούγεται συχνότατα από τα στόματα απλών πολιτών που εκφράζουν  την επιθυμία  να γίνει η  Ελλάδα  ένα κομμάτι των χωρών για τις οποίες ο 21ος αιώνας είναι κάτι περισσότερο από μια ημερολογιακή ένδειξη.

Το ακούς ακόμη κι από πολίτες που δεν έχουν συντηρητικές καταβολές και δεν ανήκουν σε παραδοσιακά παλαιά κόμματα,  γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι ιδεολογικές γραμμές φθίνουν, ειδικά σήμερα μετά και την μεταμοντέρνα εκδοχή  των κομμάτων εξουσίας και τη μεταστροφή τους, τα οποία  προκειμένου να επιβιώσουν, αφομοίωσαν  στους κόλπους τους προσωπικότητες και από άλλους ιδεολογικούς χώρους.

Σήμερα η κοινωνία  επιζητεί την κατάργηση του ασύλου. «Πουθενά, μα πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει άσυλο. Είναι μια ελληνική εφεύρεση, παγκόσμια πρωτοτυπία», είπε  ο Εισαγγελέας Εφετών, Βασίλης Φλωρίδης σε τηλεοπτικό κανάλι και μαζί του συμφωνούν εκατομμύρια πολιτών.

«Το τελευταίο άσυλο, στον πλανήτη καταργήθηκε το 1792 στη γαλλική επανάσταση, με το σκεπτικό ότι το μόνο άσυλο που μπορεί να υπάρχει σε μια χώρα είναι ο νόμος και τίποτα άλλο».

Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ  στην εξουσία,  τίθεται σε ισχύ ο νόμος για την κατοχύρωση του  πανεπιστημιακού  ασύλου  για την πραγμάτωση συγκεκριμένων συνταγματικών σκοπών: «της ακαδημαϊκής ελευθερίας», «της ελεύθερης επιστημονικής αναζήτησης» και «της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών».

Χρειάστηκε να συμπληρώσουμε πάνω από δύο δεκαετίες για να γίνει κατάφωρη παραβίαση του ασύλου από Ρουβίκωνες και αναρχικούς καταληψίες, από λαθρέμπορους και να γίνουν τα  πανεπιστήμια χώροι παραβατικότητας, με ναρκωτικά,  παρεμπόριο, παράνομες ανταλλαγές, παρεμπόδιση διδασκαλίας και προπηλακίσεις.

  • Η βία και η ανομία δεν αποτελούν ατομικό δικαίωμα.
  • Δεν είναι συνταγματικό έθιμο ή κανόνας.
  • Η συνολική κατάργησή του, ωστόσο, αποτελεί όχι μόνο προϋπόθεση για την αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας στους χώρους των πανεπιστημίων αλλά και της καλής και εύρυθμης  λειτουργίας τους.

Τα σύνδρομα του παρελθόντος και νοοτροπίες που διαμορφώθηκαν σε δύσκολα χρόνια δεν σχετίζονται πλέον με ιδεολογικές αναφορές και τοποθετήσεις. Η κοινωνία περισσότερη ώριμη από ποτέ επιθυμεί την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Ιερή» και «απαραβίαστη» πρέπει, σε τελική ανάλυση, να είναι η συνταγματική νομιμότητα, όχι η νομοθετική κατοχύρωση θεσμών που οδηγούν στην κατάλυσή της.