Στη σκακιέρα του Ερντογάν

Χρόνος ανάγνωσης ⏰ 4 λεπτά

Του Νίκου Τ. Παγώνη

Στη φωτογραφία τα χαρούμενα πρόσωπα μιας οικογένειας. Ο πατέρας, η μάνα, τα παιδιά, όλοι δείχνουν ευτυχισμένοι, περπατώντας προς ένα προορισμό που πιστεύουν ότι πολλά υπόσχεται και ότι, επιτέλους η ζωή τους θα πάρει κάποιο νόημα.

Στο βίντεο, μία πλαστική βάρκα γεμάτη μέχρι τα μπούνια με άνδρες, γυναίκες, παιδιά, χωρίς σωσίβια, κάτι ελάχιστες μαύρες σαμπρέλες, να λικνίζεται στα ήρεμα νερά ενός μικρού λιμανιού, πολύ κοντά στην προβλήτα, πάνω στην οποία μια ομάδα θυμωμένων και ορισμένων εξαγριωμένων ανθρώπων απαγορεύουν στη βάρκα να πλευρίσει.

Κάτι λίγα πλαστικά μπουκάλια νερού, μόνο για τις γυναίκες ακούγεται, ρίχνονται στη βάρκα, μαζί με μερικά πακέτα μπισκότων, για τα παιδιά. Και οι επιβάτες της βάρκας, με το κεφάλι σκυμμένο, αιωρούνται σε ένα μέλλον αβέβαιο και απειλητικό.

Δυο εικόνες, η μία στον Έβρο και η άλλη σε κάποιο νησί του Βορειοανατολικού Αιγαίου, με κοινό παρανομαστή την ανθρώπινη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο που, όμως, καταστρέφεται, μαζί με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στη σκακιέρα ενός αδίστακτου, μεγαλομανή πολιτικού της γείτονος χώρας.

Και στις δύο περιπτώσεις, άνθρωποι ξεριζωμένοι από τις εστίες τους- πόλεμος, φτώχεια, ανέχεια, πείνα, εξευτελισμός- ψάχνουν απεγνωσμένα να καλυτερέψουν τις συνθήκες της ζωής τους και της οικογένειάς τους. Για να πέσουν θύματα σ’ ένα γεωπολιτικό παιχνίδι, τα νήματα του οποίου κινεί ο σύγχρονος σουλτάνος ενός νεοεμφανιζόμενου οθωμανικού επεκτατισμού.

Στην αντίθετη πλευρά, η Ελλάδα που για πολλά χρόνια στενάζει κάτω από ένα αβάστακτο κύμα προσφύγων-μεταναστών, και που “βολοδέρνεται” μεταξύ των ανθρωπιστικών της αξιών και την ανάγκη να επιβιώσει στους χαλεπούς καιρούς μιας ασύμμετρης κρίσης.

Έχοντας πρόσφατα βιώσει ένα πρωτοφανές μεταναστευτικό “τσουνάμι” εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, αδύναμη να προσφέρει βοήθεια όταν η ίδια στενάζει κάτω από μια τεράστια οικονομική κρίση, αισθάνεται, με τη συνεχή ροή και παρουσία εξαθλιωμένων ψυχών να έχει εξαντλήσει τα όρια της και να ασφυκτιεί, υπό τη συνεχή πίεση νεοαφιχθέντων ανθρώπων, που δεν ξέρει τι να τους κάνει πια.

Καταστάσεις πρωτοφανούς εντάσεως, που υποθάλπονται συνεχώς και από την μικροπολιτική κομμάτων που αισθάνονται ότι τους παρουσιάζεται η χρυσή ευκαιρία να βλάψουν την κυβέρνηση.

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα της αβεβαιότητας και της απρόβλεπτης εξέλιξης, έρχεται τώρα να προστεθεί και η απόφαση του Ερντογάν να ανοίξει τη στρόφιγγα των μεταναστευτικών ροών και προσφέροντας ενθάρρυνση και μεταφορικά μέσα, προωθεί απελπισμένους ανθρώπους στα σύνορα με την Ελλάδα, εκβιάζοντας τη διεθνή κοινότητα να τον συνδράμει στο ανέλπιδο και καταστροφικό παιχνίδι που έχει οδηγήσει τη χώρα του.

Η Ελλάδα οφείλει να περιφρουρήσει τα σύνορά της

Η Ελλάδα, αποδέκτης αυτής της εξωφρενικής στρατηγικής του σουλτάνου, υποχρεούται να πράξει το μόνο σώφρον: να περιφρουρήσει τα σύνορά της και να μην επιτρέψει την ανεξέλεγκτη είσοδο χιλιάδων μεταναστών, που όσο και να επιθυμεί, στερείται των δυνατοτήτων να τους περιθάλψει και να τους εξασφαλίσει αξιοπρεπή διαβίωση.

Ήταν φυσικό επόμενο, οι πρώτες εκδηλώσεις αλληλεγγύης και ανθρωπιάς των κατοίκων των ακριτικών νησιών να καταλήξουν σε οργή και θυμό όταν διαπιστώθηκε ότι οι ροές των προσφύγων-μεταναστών όχι μόνο δεν θα σταματούσαν, αλλά και ό,τι θα απειλούσαν την κοινωνική συνοχή και οικονομική επιβίωσή τους.

Δικαιολογημένη η απελπισία των κατοίκων όταν έρχονται αντιμέτωποι μ’ ένα τεράστιο αριθμών ξένων που δεν μπορούν να φροντίσουν, να περιθάλψουν και που η άφιξή τους τελειωμό δεν έχει. Όσο και να παρεμβάλλεται η ανθρωπιά και η φροντίδα για το συνάνθρωπο, όταν η ίδια σου η υπόσταση τίθεται υπό δοκιμασία, το αίσθημα της αυτοσυντήρησης θα επικρατήσει.

Δεν παύει, όμως, το ανθρώπινο δράμα, ο εξευτελισμός της ανθρώπινης υπόστασης που παίρνει τη μορφή ενός σάντουιτς, με ανθρώπινες ψυχές να συμπιέζονται από την πίεση και ώθηση της Τουρκίας να εισέλθουν ανεξέλεγκτα στη γειτονική χώρα και από τη σωστή απόφαση της Ελλάδας να προστατεύσει τα σύνορά της της και την εδαφική της ακεραιότητα, να προκαλεί πόνο ψυχής.

Ανάθεμα σε εκείνον-εκείνους που τζογάρουν την ανθρώπινη υπόσταση και αξιοπρέπεια στα ζάρια ενός αλγεινού παιχνιδιού, χωρίς να υπολογίζουν την οδύνη και τον πόνο που προκαλούν σε αθώους ανθρώπους που μόνο επιδιώκουν και επιθυμούν να ζήσουν κι αυτοί όπως οι υπόλοιποι, χωρίς φόβο για τη ζωή τους, πείνα και εξαθλίωση.

Και δεν είναι η Ελλάδα που ευθύνεται γι’ αυτό το απερίγραπτο ανθρώπινο δράμα, όταν το μόνο που κάνει είναι ν΄ αμύνεται των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και ν’ αρνείται να πέσει θύμα της μεγαλομανίας ενός διακινητή ψυχών, που ξεδιάντροπα εκβιάζει τη διεθνή κοινότητα, χρησιμοποιώντας σαν πιόνια εξαθλιωμένους ανθρώπους, που απεγνωσμένα αποζητούν μια θέση στον ήλιο.