Ο ιός και εγώ

Χρόνος ανάγνωσης ⏰ 4 λεπτά

Του Νίκου Τ. Παγώνη

Ο ιός κι εγώ, ο ιός κι εσύ, ο ιός κι οι πάντες. Ο ιός κι η κοινωνία ολόκληρη. Καταστάσεις πρωτόγνωρες. Σχολεία κλειστά, μαγαζιά κλειστά, άνθρωποι άνεργοι, η κυκλοφορία απαγορευμένη, τρόμος και φόβος παντού. Οι πιο παλιοί ίσως να θυμούνται παρόμοιες καταστάσεις σε καιρό πολέμου, αν κι έχουν περάσει τόσα χρόνια πολλά από τότε που ούτε άνθρωποι πολλοί ζουν πια ούτε η θύμηση βοηθά.

Τότε, όμως, ο εχθρός ήταν ορατός. Η μπότα του κατακτητή ακουγόταν βαριά στο πεζοδρόμιο, τώρα όμως τι να δεις; Τι ν’ ακούσεις; Μικροσκοπικά μόρια ενός ιού που τον ακούς ν’ αναφέρεται και που οι αισθήσεις αδυνατούν να συλλάβουν; Μπορείς δε μπορείς όμως, η απειλή υπάρχει. Ορατός ή αόρατος ο εχθρός είναι προ των πυλών και σε πολλές περιστάσεις εντός. Καιροφυλακτεί ανά πάσα στιγμή να επιτεθεί, να σε καταρρακώσει, να σε συνθλίψει.

Δυσκολεύεται ο νους να συλλάβει κάτι που ακούει και δε βλέπει. Και ότι δε συλλαμβάνει ψάχνει να βρει αίτια, εξηγήσεις, θεωρίες συνωμοσίας που το μυαλό εύκολα ασπάζεται και δικαιολογεί. Ξανάρχονται στην επιφάνεια περί παγκόσμιας κυβέρνησης, μυστικές υπηρεσίες, βιολογικός πόλεμος, τρελοί επιστήμονες, πειράματα που πήγαν λάθος, εξωγήινοι, γήινοι, καλοί, κακοί, κυβερνήσεις που θέλουν να μαντρώσουν τον κόσμο. Όλα τα παλαβά και τρελά υπό τον ήλιο, ή τα σκοτάδια του μυαλού μας.

Συνήθειες, πρακτικές, λατρεία, φίλοι, συγγενείς, καφεδάκι και ουζάκια όλα στον πάγο. Σαν ένα τεράστιο, αόρατο χέρι να μας άρπαξε και να μας έκλεισε σ’ ένα κουκούλι. Μας στρίμωξε μέσα σε τέσσερις τοίχους, στοιβαγμένους ο ένας πάνω στον άλλο.

Ζευγάρια, παιδιά, γονείς, παππούδες, γιαγιάδες όλοι σ’ ένα χώρο που σε κάνει να ασφυκτιάς, να πνίγεσαι, να φοβάσαι, ν’ ανησυχείς. Με τον αστυφύλακα να φυλά σκοπός με το μπλοκ των κλήσεων στο χέρι. Για το καλό μου, το καλό σου, το καλό όλων μας.

Μας το λένε, το τονίζουν, δείχνουν σποτάκια στην τηλεόραση, το εκπέμπουν τα ερτζιανά. Κι εμείς, το καταλαβαίνουμε, δεν το καταλαβαίνουμε, υπακούμε. Γκρινιάζουμε, αλλά στο τέλος υπακούμε. Θέλουμε δε θέλουμε. Για το καλό μας.
Μα τι σόι καλό είναι αυτό που μας αφαιρεί την ελευθερία, μας καταστρέφει οικονομικά, τεντώνει τα νεύρα μας, μας κάνει να τσακωνόμαστε, να μην ξέρουμε τι μας ξημερώνει;

Οι πιο παλιοί θα θυμούνται εκείνο το ρετσινόλαδο, με την απαίσια γεύση και μυρωδιά, που έκλεινες τα μάτια και τη μύτη και το έπινες για το καλό σου. Την εποχή του υποσιτισμού και της κακομοιριάς. Μα από τότε περάσανε χρόνια πολλά. Προοδεύσαμε, αναπτυχθήκαμε, ευημερήσαμε, πήγαμε στο φεγγάρι και γυρίσαμε. Ένα τόσο δα ιό δεν μπορούμε να νικήσουμε;

Παράξενα στριφογυρίσματα ζούμε. Κράτη κολοσσοί γονατίζουν. Ψάχνονται, πειραματίζονται, σχεδιάζουν, εκτελούν και κρατώντας την αναπνοή τους εύχονται τα μέτρα που παίρνουν να αποδώσουν.

Ανίσχυροι εμπρός ενός τιποτένιου ιού αντιλαμβανόμαστε όλοι μας ότι όσο δύναμη και ισχύ να έχουμε τίποτα δεν μπορεί να μας προστατεύσει. Ανθρώπινα πιόνια σε μια τεράστια σκακιέρα που το παιχνίδι το καθορίζει το άγνωστο, το ασύμμετρο. Δυνάμεις που απεγνωσμένα επιδιώκουμε να καθυποτάξουμε, να νικήσουμε.

Πρωτόγνωρες καταστάσεις. Που σε αναγκάζουν όμως να σκεφτείς. Να δεις τον κόσμο διαφορετικά. Να συνειδητοποιήσεις ότι όλοι οι στρατοί του κόσμου, όλες οι βόμβες, οι εξοπλισμοί, η τεχνολογική κατάκτηση, ο Ντραμπ, ο Τζόνσον, η Μέρκελ, όλοι οι δυνατοί του κόσμου ανίσχυροι και μικροί είναι όταν το απρόσμενο και άγνωστο κτυπά με ορμή την πόρτα.

Να καταλάβεις ότι μπορεί να σταθείς, εσύ ο πανίσχυρος και δυνατός, γυμνός κι απροστάτευτος μπροστά σε κάτι που δύσκολα ελέγχεις. Να πιστέψεις ότι όλος ο κόσμος είναι μια γειτονιά, με τον ένα να βοηθά τον άλλο. Στην κοινή προσπάθεια θα βρεθεί η νίκη, η κοινή προσπάθεια και συνεργασία θα βρει το εμβόλιο και το φάρμακο.

Όλοι μαζί στη μεγάλη γειτονιά του κόσμου. Σφικτά αγκαλιασμένοι στο κοινό πεπρωμένο. Χωρίς εγωισμούς και συμφέροντα. Μάσκες για όλους.

Πάντα η ανθρωπότητα βγαίνει νικητής. Όσο κι αν ο εχθρός φαίνεται πανίσχυρος κι ανίκητος. Πάντα νικά. Μπορεί να αφήνει πίσω της αποκαΐδια που καπνίζουν, αλλά πάντα στο τέλος νικά. Μπορεί να ματώνει, να πονά, να κλαίει και να οδύρεται, αλλά στο τέλος πάντα νικά. Θα νικήσουμε κι αυτή τη φορά. Λίγο γδαρμένοι, λίγο τσαλακωμένοι, λίγο πιο φτωχοί και με τα φτερά λίγο ψαλιδισμένα. Θα νικήσουμε όμως. Θέμα χρόνου, προσπάθειας και αγώνα. Και προσήλωσης στις οδηγίες και τα μέτρα αντιμετώπισης.
Θα νικήσουμε κι αυτή τη φορά!