fbpx
ΕΛΛΑΔΑ ΕΝ-ΘΕΣΕΙΣ

Ας καταθέσουμε σαν ένα στεφάνι στο ηρώο των αγωνιστών του ’21 τη δική μας αποφασιστικότητα να γίνουμε καλύτεροι

Γράφει ο Νικόλαος Παγώνης (Έλληνας της διασποράς  από το Μόντρεαλ)

1821-2021. Διακόσια χρόνια έχουν περάσει από την άγια εκείνη μέρα, που μια φούχτα αγωνιστών κήρυξαν την επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οπλισμένοι με αποφασιστικότητα, θάρρος και τόλμη, πρόταξαν τα στήθη τους και μέσα σε λίγα χρόνια κατόρθωσαν να αποτινάξουν τη σκλαβιά 400 χρόνων και να βάλουν τα θεμέλια για τη δημιουργία της νεώτερης Ελλάδας. Αυτή την ηρωική και ιστορική μέρα της ανάστασης του έθνους γιορτάζουμε κάθε χρόνο. Φορώντας με ενθουσιασμό τον πατριωτικό μας μανδύα, οργανώνουμε εορτασμούς για να τιμήσουμε τους αθάνατους εκείνους ήρωες του ’21.

Ξαναζωντανεύουν τα Δερβενάκια και το Μεσολόγγι, ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης, ο Κανάρης κι ο Μιαούλης, ο χορός του Ζαλόγγου και το Αρκάδι. Ξετυλίγονται μπροστά μας οι σελίδες της ιστορίας μας σαν κινηματογραφική ταινία. Ριγούμε από εθνική συγκίνηση. Βαράμε παλαμάκια, ζητωκραυγάζουμε για το αθάνατο ’21, χαιρόμαστε πολύ και τελικά πάμε σπίτι μας, κατευχαριστημένοι ότι κι αυτή τη χρονιά κάναμε το εθνικό μας καθήκον.

Εδώ, όμως, κάπου χάνεται το όλο νόημα της εθνικής επετείου. Ναι μεν είναι απαραίτητος ο εορτασμός μια που ο λαός που δεν τιμά το παρελθόν του δεν χει μέλλον. Αλλά, αν αυτοί οι εορτασμοί δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από μια τελετουργική υποχρέωση, τότε εμείς, οι πολίτες της νεώτερης Ελλάδας, έχουμε αποτύχει στη συνέχιση του αγώνα της Επανάστασης. Γιατί αυτή η Επανάσταση που άρχισαν οι δοξασμένοι εκείνοι πρόγονοί μας δεν μπορεί να έχει τέλος. Δεν μπορεί να μην είναι μια συνεχής προσπάθεια οικοδόμησης ενός έθνους αντάξιου της θυσίας τους.

Εκείνοι με τις ελάχιστες δυνάμεις που διέθεταν σήκωσαν το ανάστημά τους και βροντοφώναξαν «Ελευθερία ή Θάνατος!».

Και φυσικά μπορεί εκείνη την εποχή ο όρος «ελευθερία» να είχε τη στενή έννοια της αποτίναξης του μαρτυρικού οθωμανικού ζυγού, αλλά οπωσδήποτε θα είχαν οραματιστεί και τη συνέχεια της επανάστασης.

Τη δημιουργία ενός σύγχρονου κράτους απαλλαγμένου, ελεύθερου, από αυθαιρεσίες, καταπιέσεις, ανευθυνότητες, κακοδαιμονίες και άλλα παρεμφερή και περίτρανα, που διεκήρυξαν εναντίον κατά την εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου το 1822.

Αυτές λοιπόν τις διακηρύξεις και τους οραματισμούς εκείνων που με το αίμα τους μας χάρισαν την ελευθερία μας, καλούμεθα εμείς να συνεχίσουμε σήμερα. Η μέρα αυτή πρέπει να μας δίνει την ευκαιρία για μια αναδρομή στο άμεσο παρελθόν, στο παρόν.

Για μια αυτοκριτική και ανάλυση του τι είμαστε και ποιοι θα έπρεπε να είμαστε. Το πόσο έχουμε σταθεί αντάξιοι σε εκείνους τους προγόνους που μας εμπιστεύθηκαν το Έθνος. Κατά ποίον τρόπο αξιοποιήσαμε την κληρονομιά και τι θα παραδώσουμε στις επερχόμενες γενεές.

Και ξέρω, θα μου πείτε ότι τα επιτεύγματα είναι πολλά. Η Ελλάδα είναι πλέον ένα αντάξιο μέλος της διεθνούς Κοινότητας, έχουμε κάνει άλματα σ’ όλες τις πτυχές της καθημερινής μας ζωής. Ότι έχουμε φανεί αντάξιοι απόγονοι και διαχειριστές της εθνικής μας κληρονομιάς.

Κι εγώ δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω καθόλου. Κάπως έτσι τα βλέπει κι αφεντιά μου τα πράγματα (αν και τελευταία οι εικόνες και οι ήχοι που φτάνουν εδώ δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικοί). Στο κάτω-κάτω της γραφής λείπω τόσα πολλά χρόνια από την πατρίδα, πώς μπορώ να έχω διαφορετική γνώμη.

Μια και δεν ζω εκεί δεν είμαι βαθύς γνώστης των πραγμάτων. Ζω όμως εδώ. Σ’ αυτή την άλλη Ελλάδα. Στη μικρογραφία της πατρίδας μας, που κι αυτή έχει τόσα επιτεύγματα να επιδείξει, και ίσως μερικά περισσότερα. Γιατί αυτή εδώ η παροικία, εκτός από τις άλλες αντιξοότητες είχε ν’ αντιμετωπίσει και τις δυσκολίες της ξενιτειάς.

Τις ξεπέρασε όμως. Στάθηκε δυνατή και προόδευσε. Πέτυχε. Σε πάρα πολλούς τομείς. Εκεί όμως που αμφιταλαντεύεται είναι στο πώς ν’ αντιμετωπίσει το μέλλον της.

Βλέπετε, η Επανάσταση, όπως είπαμε, δεν μπορεί να σταματήσει. Η μάχη για τη διατήρηση της εθνικής μας κληρονομιάς δεν έχει τέλος. Δεν μπορεί να έχει τέλος. Το τέλος θα σήμαινε αφομοίωση. Μια αφομοίωση που είναι πάρα πολύ εύκολη. Η τάση, ιδιαίτερα της βορειοαμερικανικής κουλτούρας, είναι να καταβροχθίζει τα πάντα. Το κάλεσμα στο να μη διαφέρουμε από τους άλλους είναι ελκυστικό. Το να ξεχωρίζεις μέσα σε μια κοινωνία μπορεί να χαρακτηριστεί πρόκληση. Είναι πολύ πιο εύκολο το να είσαι ίδιος από τους ίδιους, από το να παραμένεις υπερήφανα ξέχωρος.

Αυτή όμως η αφομοίωση όσο ελκυστική και πρακτική κι αν είναι, θα ήταν προδοσία στο μήνυμα του ’21. Η θυσία και το αίμα των χιλιάδων αγωνιστών θα πήγαιναν χαμένα , αν εμείς διαλέγαμε να χάσουμε την ελευθερία της ταυτότητάς μας.

Να ξαναγίνουμε κομμάτι της νέας «οθωμανικής» αυτοκρατορίας, της αυτοκρατορίας της εξίσωσης των πάντων.
Αυτό, λοιπόν, πρέπει να είναι το μήνυμα του εορτασμού της εθνικής μας εορτής: «Ελευθερία» στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας ή «θάνατος» στον ελληνισμό της διασποράς.

Και κάτι άλλο ακόμα. Μέσα στις σελίδες του ηρωικού αγώνα είχαν τρυπώσει και κάτι άλλα ζιζάνια, που εύκολα διαλέγουμε να ξεχνάμε: ο διχασμός, οι διαμάχες, οι τσακωμοί και τόσα άλλα. Πολλά από αυτά επαναλαμβάνονται και σήμερα. Με την ίδια ένταση. Και είμαι σίγουρος ότι οι ήρωες μας από ‘κει ψηλά που βρίσκονται μας κοιτούν και κουνάνε το κεφάλι με δυσπιστία: «Είναι δυνατόν να μην έχουνε μάθει ακόμα από τα δικά μας λάθη;» θα αναρωτιούνται. «Μπορεί να συνεχίζεται αυτή η κατάρα της φυλής μας, που τόσα δεινά μας έφερε;»

Δυστυχώς τίποτε δεν έχει αλλάξει. Συνεχίζουμε με τον ίδιο ενθουσιασμό την επίδοση στο εθνικό σπορ του διχασμού και του τσακωμού. Δε νομίζετε ότι έφτασε πλέον η ώρα αντί οι ήρωες, που κάθε χρόνο τιμούμε, να κουνάνε το κεφάλι τους με δυσπιστία, να έχουν ένα πλατύ χαμόγελο στο στόμα; Ένα χαμόγελο χαράς κι ικανοποίησης. Ένα χαμόγελο που εννοεί ότι επιτέλους οι απόγονοι τους τα καταφέρανε. «Εμείς», θα λένε, «αποτινάξαμε το ζυγό της σκλαβιάς. Εκείνοι αποτινάξανε το ζυγό της διχόνοιας, της μισαλλοδοξίας, της διαίρεσης, του τσακωμού και της γκρίνιας.»

Ας καταθέσουμε, λοιπόν, φίλοι μου σαν ένα στεφάνι στο ηρώο των απαράμιλλων αγωνιστών του ’21 τη δική μας αποφασιστικότητα να γίνουμε καλύτεροι. Να γίνουμε άξιοι συνεχιστές εκείνων που χάραξαν το δρόμο προς την ελευθερία.
Τι καλύτερος φόρος τιμής;

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ