Τα παράδοξα της ελληνικής ακτοπλοΐας

Χρόνος ανάγνωσης ⏰ 3 λεπτά

Από την αρχή της πανδημίας μέχρι και σήμερα η Ελληνική ακτοπλοία έχει λάβει αποζημιώσεις της τάξης των 67 εκατ. ευρώ, ενώ καθ’ οδόν βρίσκεται άλλο ένα πακέτο 12 εκατ. ευρώ, χωρίς κανείς να συνυπολογίζει τα 138 εκατ. ευρώ των άγονων γραμμών, καθώς και τα 15 εκατ. ευρώ που πήγαν στην στήριξη των ναυτικών η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων, ως γνωστόν, απασχολείται στην ακτοπλοία.

Σήμερα ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας, ο οποίος εκπροσωπεί το σύνολο σχεδόν των εταιριών του κλάδου εξέδωσε μια ανακοίνωση η οποία αναφέρει ότι οι εκπρόσωποι του ΣΕΕΝ δεν θα ελάμβαναν μέρος στην σημερινή σύσκεψη του Συμβουλίου Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών σε ένδειξη διαμαρτυρίας, διότι το υπουργείο τους χρωστά εξήντα εκατ. ευρώ, προφανώς από τις άγονες γραμμές.

Επιπρόσθετα ο Σύνδεσμος, αμφισβητώντας την δυνατότητα του υπουργείου να καλύψει το κόστος των αποζημιώσεων των άγονων γραμμών της επόμενης δρομολογιακής περιόδου, εμμέσως πλην σαφώς, “υποδεικνύει” στα μέλη του να είναι “προβληματισμένα” για το αν θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να συμμετέχουν στην σχετική διαδικασία.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το συνολικό άνοιγμα της ακτοπλοίας εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία είναι μεγαλύτερο του ενός δισ. ευρώ, ενώ την ίδια ώρα, ουδείς στον κλάδο διανοείται να προχωρήσει σε νέες κατασκευές κάτι που ούτως ή άλλως χρειάζεται η Ελληνική ακτοπλοία, η οποία διαθέτει ήδη έναν αρκετά γερασμένο στόλο, αρκετά ασύμφορο ως προς την χρήση του.

Ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μέρος των σημερινών διαχειριστών των εν λόγω εταιριών δεν είναι πραγματικοί πλοιοκτήτες, αλλά managers οι οποίοι εκπροσωπούν εταιρικά σχήματα τα οποία κατέχουν τα πακέτα των μετοχών των εν λόγω εταιριών με ότι αυτό συνεπάγεται για τον τρόπο με τον οποίον διοικούνται οι εταιρίες.

Οι διαφορές στον τρόπο διαχείρισης άλλωστε φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού μεταξύ των εταιριών που ανήκουν σε πλοιοκτήτες και οι οποίες στην διάρκεια των τελευταίων ετών συνεχώς διευρύνονται και εκείνων που διοικούνται από managers οι οποίες συνεχώς συρρικνώνονται, κάτι που είναι φυσιολογικό να προκαλεί ερωτήματα αν τελικά φταίει μόνο η Πολιτεία για την σημερινή θλιβερή εικόνα της ακτοπλοίας μας.

Αυτό δεν είναι το μόνο παράδοξο που συναντά κανείς στην ακτοπλοία. Υπάρχουν πολλά ακόμη.

Παραδείγματος χάριν οι ακτοπλοϊκές εταιρίες εδώ και πολλά χρόνια αρέσκονται να υποστηρίζουν ότι παράγουν κοινωνικό έργο διασφαλίζοντας την συνοχή του Ελλαδικού χώρου όταν πρόκειται να διεκδικήσουν κάτι από την Πολιτεία, αλλά κάθε φορά που η Πολιτεία προσπαθεί να βάλει κανόνες στην αγορά, οι ίδιες εταιρίες υποστηρίζουν ότι είναι ιδιωτικές εταιρίες και μάλιστα κάποιες από αυτές εισηγμένες και στο ΧΑ, και ως εκ τούτου κανείς δεν μπορεί να λάβει μέτρα που θα επηρεάζουν την λειτουργία τους, πόσο δε μάλλον η Πολιτεία.

Έχει μέλλον άραγε αυτή η κατάσταση ;

Προφανώς και δεν έχει και σε αυτό συμφωνούν όλοι, ένθεν και κείθεν. Μπορεί να αντιστραφεί το αρνητικό κλίμα ; Μάλλον όχι ή σε κάθε περίπτωση είναι πολύ δύσκολο μιας και οι περισσότερες εταιρίες βρίσκονται σε μια δεινή οικονομική κατάσταση που στενεύει δραματικά τις οποίες προοπτικές.

Τα προβλήματα δεν λύνονται ούτε με ανούσιους λεονταρισμούς, ούτε και εκβιαστικά διλήμματα.

Στο κάτω – κάτω της γραφής οι ακτοπλοϊκές εταιρίες και ο Σύνδεσμος που τις εκπροσωπεί θα έπρεπε να είναι περισσότερο φειδωλοί σε επιθετικές κινήσεις και ακόμη περισσότερο συνεργάσιμοι δεδομένου ότι είναι ίσως και ο μοναδικός κλάδος που έλαβε αποζημιώσεις λόγω της πανδημίας που δεν είναι υποχρεωμένος να επιστρέψει όπως όλοι οι άλλοι κλάδοι της εθνικής οικονομίας.

Όσοι πιστεύουν ότι χωρίς συνεργασία και διάλογο, αλλά αντίθετα με τελεσίγραφα μπορούν να λυθούν τα τόσο σοβαρά προβλήματα του κλάδου, καλό θα είναι να μην ξεχνούν ότι η φύση απεχθάνεται το κενό.

Η ιστορία του κλάδου, μας έχει αποδείξει ότι όποτε υπήρξε κενό καλύφθηκε σε χρόνο ρεκόρ και με τρόπους που κανείς
μας δεν είχε φανταστεί!